Είναι μεσημεράκι ,ακούω κόσμος στο ραδιόφωνο , πίνω ένα παγωμένο καφέ και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται με μένα και γιατί δεν μου αρκούν όσα έχω.. Πριν κάτι μήνες πίστευα πως όλα τα είχα βάλει σε τάξη στην ζωή μου και πως τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει αυτά που ένιωθα και να ξαφνικά και ανεξήγητα όλα έγιναν αλλιώς .Στην αρχή έλεγα θα ξεχάσω , θα περάσουν οι μέρες και θα ξεχάσω θα επιστρέψω στα παλιά και αγαπημένα , στην ζεστασιά μιας γνώριμης αγκαλιάς .Πέρασαν μέρες ,μήνες και η αγκαλιά γίνεται όλο και πιο κρύα και το άγνωστο όλο και πιο σαγηνευτικό...
Ένα πορτραίτο...
Με στεναχωρείς νεραϊδίτσα...δε βλέπω χαμόγελο:(..
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλλαγές..στο μπλόγκ..στη διάθεση..στη ζωή σου..
Δε σου αρκεί η αγκαλιά? Μήπως πρέπει να εξερευνήσεις αυτό το άγνωστο?
Μήπως πρέπει να συνεχίσεις να δημιουργείς?!
:):):)!!!!!!!!!!!
αχ.. μην κανεις πολύπλοκα αυτα που θα πρεπε να είναι απλά.. και μη συμβιβάζεσαι μ αυτά που δε σε γεμίζουν πια. Συμφωνώ με την el.mar, εξερεύνησε το αγνωστο και βγάλε τους προβληματισμούς σου σε δημιουργία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο καλοκαίρι είναι για χαμόγελα! Που ειναι το δικό σου?
:) xxx
κοριτσάκια σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα λόγια σας γιατί με έκαναν να χαμογελάσω και να δω τα πράγματα πιο απλά και πιο ήρεμα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή